Γεμίστε το facebook με εικόνες της Ελλάδας: 21 Ιουλίου γίνεται promote Greece Day

Το Promote Greece είναι μία εθελοντική προσπάθεια που ξεκίνησε πριν ένα χρόνο περίπου και μας καλεί στις 21 Ιουλίου να βομβαρδίσουμε τα social media με φωτογραφίες και βίντεο από την πανέμορφη Ελλάδα.

Σκοπός μας είναι να

Διαβάστε περισσότερα...

Προσοχή: Δέκα συμβουλές για τις εκπτώσεις που έρχονται

Από newsbomb.gr



Το δεκάλογο του καλού και κερδισμένου καταναλωτή παρουσιάζει η Ένωση Καταναλωτών Ελλάδος, ενόψει της έναρξης των εκπτώσεων, στις 15 Ιανουαρίου, οι οποίες θα διαρκέσουν μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου.

Παράλληλα, η Ένωση αναφέρει ότι, για την

Διαβάστε περισσότερα...

Στο Πακιστάν για το ζήτημα της επαναπροώθησης μεταναστών μεταβαίνει ο Ν.Δένδιας

Ο Νίκος Δένδιας θα έχει δείπνο εργασίας με τους πρέσβεις της ΕΕ που είναι διαπιστευμένοι στο Πακιστάν.
Αθήνα: Στο Πακιστάν μεταβαίνεi...

Διαβάστε περισσότερα...

Απόφαση για ανέγερση νέας Ορθόδοξης εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη

Το πράσινο φως έδωσε .....

Διαβάστε περισσότερα...

Κρουαζιερόπλοια 350 μέτρων στον Πειραιά

Το «πράσινο φως» και από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο έλαβε το έργο του Οργανισμού Λιμένος Πειραιά για την «Επέκταση του Νοτίου Μέρους του Κεντρικού Λιμένα για την εξυπηρέτηση Κρουαζιερόπλοιων».. 

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης

Οι ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου
Ο ήλιος έγερνε να βουτήξει στη θάλασσα καθώς το τελευταίο από τα τουρκικά πλοία εγκατέλειπε το Αιγαίο κι έσπευδε να χωθεί στα στενά του Ελλησπόντου: Τέσσερα θωρηκτά και οκτώ ελαφρά πολεμικά τσακισμένα, ντροπιασμένα και με την ουρά στα σκέλια, βιάζονταν να κρυφτούν κάτω από τα τηλεβόλα της ακτής. Ήταν 5 Ιανουαρίου του 1913 και η ναυμαχία της Λήμνου μόλις είχε τελειώσει. Στα 57 του χρόνια, ο υποναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης καλούσε, από τη γέφυρα του θωρηκτού «Αβέρωφ», τα κανόνια να σιγήσουν κι άκουγε με υπερηφάνεια τις ιαχές των ανδρών του ελληνικού στόλου, που τον επευφημούσαν. Δεν ήταν η πρώτη φορά.

Γεννημένος το 1855, έκλεινε τα 19, όταν, το 1874, κατατάχθηκε δόκιμος στο Πολεμικό Ναυτικό. Στα 31 του, ήταν αρχικυβερνήτης των δύο κανονιοφόρων που πέρασαν σαν σίφουνας τα στενά της Πρέβεζας βομβαρδίζοντας τις εχθρικές κανονιοστοιχίες της ακτής και προκαλώντας τρομερές ζημιές σε δυο τουρκικά πολεμικά. Και στα 42 του, στον άτυχο πόλεμο του 1897, είπε «όχι» βροντερό, όταν κλήθηκε από τους Ευρωπαίους ναυάρχους να εγκαταλείψει με την ατμοκίνητη φρεγάδα του τα Χανιά. Τον απείλησαν ότι θα τον βυθίσουν κι απάντησε πως θα έπαιρνε στο βυθό και μερικά από τα πλοία των μεγάλων δυνάμεων, αν το επιχειρούσαν. Δεν τόλμησαν.
Στα 1901, ήταν ο πρώτος Έλληνας κυβερνήτης πολεμικού (του «Μιαούλης»), που πέρασε τον Ατλαντικό κι έφτασε ως την Αμερική, πραγματοποιώντας εκπαιδευτικό ταξίδι. Στα 1905, ο βασιλιάς Γεώργιος τον ζήτησε υπασπιστή του. Στα 1910, ήταν αρχηγός μοίρας και, στα 1911, πήγε στην Αγγλία να παραλάβει το κόσμημα του ελληνικού στόλου, το θωρηκτό «Αβέρωφ», με τον θρύλο του οποίου συνέδεσε το όνομά του.

Ανήμερα της κήρυξης του βαλκανικού πολέμου, στις 5 Οκτωβρίου 1912, ο Παύλος Κουντουριώτης έπαιρνε τον βαθμό του υποναυάρχου, αναλάμβανε αρχηγός του στόλου στο Αιγαίο και ύψωνε το σήμα του στον «Αβέρωφ». Την επομένη, 6 του μήνα, έπλεε έξω από τη Λήμνο. Έφτασαν και δυο επιταγμένα ατμόπλοια με 600 ναύτες και μια διλοχία αποσπασμένη από το 20ό σύνταγμα πεζικού. Στις 8 Οκτωβρίου, έγινε απόβαση στο νησί. Στις 9, η Λήμνος ήταν ελληνική.
Ο Κουντουριώτης έκανε το νησί βάση κι ορμητήριό του, έστειλε καταδρομικά να περιπολούν στα Δαρδανέλια, ώστε να μην μπορεί τουρκικό πλοίο να ξεμυτίσει από τα στενά, απέκλεισε τους Τούρκους στα παράλια της Μικράς Ασίας κι άρχισε τις επισκέψεις στα νησιά του Αιγαίου.
Ως τις 18 Οκτωβρίου, είχαν ελευθερωθεί σχεδόν δίχως μάχες η Θάσος, ο Αϊ Στράτης και η Ίμβρος. Στις 19, η διλοχία απελευθέρωσε τη Σαμοθράκη, στις 21 τα Ψαρά, στις 24 την Τένεδο και, στις 4 Νοεμβρίου, την Ικαρία. Στο ίδιο διάστημα, η Σάμος επαναστάτησε χωρίς βοήθεια, ενώ η Κρήτη είχε στείλει τους εκπροσώπους της στο ελληνικό κοινοβούλιο. Με εξαίρεση τα Δωδεκάνησα που κατείχαν οι Ιταλοί από τον περασμένο Απρίλιο, σχεδόν όλα τα νησιά είχαν απελευθερωθεί. Έμεναν η Μυτιλήνη και η Χίος. Γι’ αυτές, η διλοχία δεν αρκούσε. Οι Τούρκοι τις είχαν οχυρώσει κι έπρεπε να ασχοληθεί στα σοβαρά ο στόλος.
Στις 7 Νοεμβρίου, έγινε η απόβαση στη Μυτιλήνη. Στο νησί βγήκαν 1030 αξιωματικοί κι οπλίτες και 250 ναύτες. Κυνήγησαν τους Τούρκους που υποχώρησαν στο εσωτερικό κι οχυρώθηκαν σε ένα παλιό στρατόπεδο. Οι Έλληνες τους πολιόρκησαν. Ενισχύσεις που έφτασαν την 1η Δεκεμβρίου, επέτρεψαν στους Έλληνες να κάνουν γενική επίθεση στις 2 του μήνα. Πέντε ώρες αργότερα, οι Τούρκοι παραδόθηκαν. Είχε προηγηθεί η απελευθέρωση της Χίου.

Όταν ολοκληρώθηκε η απόβαση στη Μυτιλήνη, ο ελληνικός στόλος έφυγε για το νησί της μαστίχας. Στις 11 Νοεμβρίου, στάλθηκε τελεσίγραφο στον Τούρκο διοικητή να παραδοθεί. Αρνήθηκε. Ο στόλος μετακινήθηκε σε άλλη θέση. Την ίδια μέρα ξεκίνησε, με βάρκες, η απόβαση ενός συντάγματος που είχε αποσπαστεί από τη 2η μεραρχία. Οι Τούρκοι μαζεύτηκαν απέναντι κι άρχισαν να πυροβολούν. Μια ομοβροντία από τα πλοία τους έπεισε ν’ αποσυρθούν στην πόλη. Ώσπου το σύνταγμα να βγει στη στεριά, είχε νυχτώσει. Η μεταφορά των κανονιών αναβλήθηκε για την επομένη. Μέσα στη νύχτα, οι Τούρκοι έφυγαν από την πόλη κι οχυρώθηκαν σ’ ένα χωριό.

Ξημερώματα 12 Νοεμβρίου, τα κανόνια μεταφέρθηκαν στην ξηρά και οι στρατιώτες παρατάχθηκαν και με βήμα παρέλασης μπήκαν στην πόλη της Χίου, που πλημμύριζε στα γαλανόλευκα. Την ίδια μέρα, έγινε έφοδος εναντίον των Τούρκων που παράτησαν το οχυρωμένο χωριό και αποτραβήχτηκαν σε οχυρές θέσεις στο βουνό. Ως τη νύχτα, ολόκληρο το νησί είχε κυριευθεί, εκτός από το βουνό, όπου οχυρώθηκαν οι τουρκικές δυνάμεις. Οι Έλληνες τις περικύκλωσαν κι άρχισαν να κανονιοβολούν. Σε λίγες μέρες, οι Τούρκοι παραδόθηκαν.

Στις 20 Νοεμβρίου 1912, η Τουρκία υπέγραψε τη συνθήκη της Τσαλτάτζας, με την οποία τερματιζόταν ο πόλεμος με τις βαλκανικές χώρες, εκτός από την Ελλάδα. Οι ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις συμφωνήθηκε ν’ αρχίσουν στις 3 Δεκεμβρίου, στο Λονδίνο. Ώσπου να καταλήξουν σε κάποια συμφωνία, ο πόλεμος θα συνεχιζόταν. Αυτό σήμαινε αυξημένες ευθύνες για τον ελληνικό στόλο, καθώς η θάλασσα ήταν ο μοναδικός δρόμος για τους Τούρκους. Ο Κουντουριώτης εγκαταστάθηκε στο λιμάνι του Μούνδρου, στη Λήμνο.

Την 1η Δεκεμβρίου, το ελληνικό πολεμικό «Σφενδόνη» περιπολούσε έξω από τα στενά. Το πλήρωμα είδε ένα τουρκικό αντιτορπιλικό που προσπαθούσε να βγει στο Αιγαίο. Άρχισε να το κανονιοβολεί, ενώ κοντά τους έσπευσε και το «Λόγχη». Οι Τούρκοι απάντησαν με τα κανόνια της στεριάς αλλά το πολεμικό προτίμησε να ξαναμπεί στα στενά. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, οι Τούρκοι δοκίμασαν πάλι να βγουν στο Αιγαίο με ένα καταδρομικό και τρία αντιτορπιλικά. Τα δυο ελληνικά τους βγήκαν μπροστά και τα τουρκικά ξαναγύρισαν στα στενά. Τη νύχτα, έφτασαν εκεί άλλα οχτώ ελληνικά πλοία. Απλώθηκαν σε σχήμα τόξου, καθώς γινόταν φανερό πως οι Τούρκοι θα επαναλάμβαναν την απόπειρα.

Η 2 του μήνα πέρασε ήσυχη. Ήταν η μέρα, που εκδηλώθηκε η νικηφόρα ελληνική γενική επίθεση στη Μυτιλήνη. Στις 3 κι ενώ στο Λονδίνο άρχιζαν οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες, ο στόλος των Τούρκων έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση: Τέσσερα θωρηκτά κι άλλα εννιά πολεμικά ξεμύτισαν από τα στενά.

Αλλά και οι Έλληνες διέθεταν τέσσερα θωρηκτά. Τους περίμεναν απλωμένοι, κοντά στο ακρωτήριο της Έλλης, στο σημείο που κατά τη μυθολογία έπεσε και πνίγηκε η σύντροφος του Φρίξου, καθώς τους κουβαλούσε το χρυσόμαλλο κριάρι. Οι Τούρκοι άνοιξαν πυρ στις 9.22’ το πρωί. Οι Έλληνες πλησίασαν κι απάντησαν στα πυρά, στις 9.25’. Στις 9.35’, το θωρηκτό «Αβέρωφ» αποσπάστηκε από τον σχηματισμό και με συνεχές ζιγκ ζαγκ βρέθηκε στην πορεία των τουρκικών, που το έβλεπαν να πλέει καταπάνω τους με όλη την ταχύτητα των 24 κόμβων που ανέπτυσσαν τα 19.000 άλόγα των μηχανών του. Έπεσε πανικός. Οι Τούρκοι ανέκρουσαν πρύμνα κι έσπευσαν να φυλαχτούν στα στενά. Στις 10.25’, η ναυμαχία της Έλλης είχε τελειώσει.

Για ένα μήνα, οι Τούρκοι δεν ξανατόλμησαν να βγουν απ’ τα στενά. Στις 2 Ιανουαρίου 1913, το καταδρομικό τους «Χαμιδιέ» ξεγλίστρησε και πέρασε τον ελληνικό κλοιό. Οι Τούρκοι υπέθεσαν ότι ο Κουντουριώτης θα το κυνηγούσε κι άρα θα άφηνε αφύλαχτα τα στενά. Ο ναύαρχος, όμως, έδωσε διαταγή να μην ασχοληθεί κανείς με αυτό το σκάφος. Καθώς οι διαπραγματεύσεις καρκινοβατούσαν, ο θαλασσόλυκος καταλάβαινε πως δεν ήταν δυνατόν να μην επιχειρήσουν πάλι οι Τούρκοι να σπάσουν τον αποκλεισμό. Δε διαψεύστηκε.

Πρωί, 5 Ιανουαρίου 1913, τα τέσσερα θωρηκτά «Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα», «Τουργούτ Ρέις», «Μεσουδιέ» και «Μετζιτιέ» καθώς και οκτώ ελαφρά πολεμικά πλοία βγήκαν στο Αιγαίο. Σκοπός τους, να ενισχύσουν τον τουρκικό στρατό που νικιόταν παντού στη στεριά από τους Έλληνες, οι οποίοι συνέχιζαν μόνοι τον Α' Βαλκανικό πόλεμο.
Ο Κουντουριώτης τους άφησε να ανοιχτούν και τους περίμενε έξω από τη Λήμνο με τη ναυαρχίδα του, το θωρηκτό «Αβέρωφ», και τα επίσης θωρηκτά «Ύδρα», «Σπέτσες» και «Ψαρά», μαζί με οκτώ αντιτορπιλικά. Η ναυμαχία κράτησε ως το σούρουπο, όταν τα τουρκικά αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω τσακισμένα. Ως τις 30 Μαΐου, οπότε τέλειωσε ο πόλεμος, τουρκικό πλοίο δεν ξαναβγήκε απ’ τα στενά. Ο Κουντουριώτης μετείχε και στις ελληνικές επιχειρήσεις του Β’ Βαλκανικού πολέμου, στην παραλία της Θράκης. Το τέλος του χρόνου τον βρήκε τιμημένο αντιναύαρχο.


Δεν έμεινε αργός. Στα 1915, ο Ελευθέριος Βενιζέλος του ανέθεσε το υπουργείο των Ναυτικών. Το κράτησε ως το 1916, οπότε παραιτήθηκε για να μετάσχει στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη. Έγινε μέλος της τριανδρίας και ξαναπήρε το υπουργείο, μετά τις 14 Ιουνίου του 1917, όταν η Ελλάδα επανενώθηκε κι ο Βενιζέλος ξανάγινε πρωθυπουργός. Έμεινε στην κυβέρνηση ως το 1919. Στα 64 του χρόνια, παραιτήθηκε κι αποχώρησε με τον βαθμό του ναυάρχου. Πίστευε ότι ήταν ώρα να ιδιωτεύσει. Όμως, είχε ακόμα πολλά να προσφέρει.

Με τον Κωνσταντίνο παραιτημένο, στον θρόνο του βασιλείου της Ελλάδας ήταν ο γιος του Αλέξανδρος. Μια μαϊμού τον δάγκωσε. Πέθανε, στις 12 Οκτωβρίου 1920, ενώ η Ελλάδα βρισκόταν στη δίνη του προεκλογικού αγώνα.

Ο Παύλος Κουντουριώτης κλήθηκε να αναλάβει αντιβασιλιάς ώσπου να ξεκαθαριστεί το τοπίο. Οι εκλογές έγιναν την 1η Νοεμβρίου 1920 κι οδήγησαν το κόμμα των Φιλελευθέρων στη συντριβή. Ο Βενιζέλος, που πριν από δυο μήνες έφερνε «την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών», ούτε καν βουλευτής δε βγήκε. Ο Κουντουριώτης παραιτήθηκε από αντιβασιλιάς, ενώ στον θρόνο επανήλθε ο Κωνσταντίνος.

Με βαθιά οδύνη, ο ναύαρχος παρακολούθησε τα γεγονότα που ακολούθησαν ως τη μικρασιατική καταστροφή και το κίνημα Πλαστήρα - Γονατά. Ο Κωνσταντίνος εκδιώχθηκε γι’ άλλη μια φορά, τον Σεπτέμβριο του 1922. Τον Δεκέμβριο του 1923, τον ακολούθησε κι ο γιος του Γεώργιος Β’. Στα 68 του χρόνια, ο Παύλος Κουντουριώτης κλήθηκε να αναλάβει αντιβασιλιάς για δεύτερη φορά.

Λίγους μήνες αργότερα, με μοχλό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, η Ελλάδα ανακηρύχθηκε δημοκρατία. Ο Κουντουριώτης μετονομάστηκε σε προσωρινό πρόεδρο και παρακλήθηκε να μείνει στο πόστο αυτό, ώσπου να γίνουν οι εκλογές για την ανάδειξη τακτικού προέδρου. Ήταν άνοιξη του 1924. Τον Μάρτιο του 1926, οι εκλογές δεν είχαν γίνει ακόμα. Κι ο Θεόδωρος Πάγκαλος είχε επιβάλει μια περίεργη δικτατορία. Ο ναύαρχος παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για τις μεθοδεύσεις. Τον Αύγουστο, ο Πάγκαλος είχε ανατραπεί κι ο Παύλος Κουντουριώτης ξαναγινόταν προσωρινός πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Επιτέλους, οι εκλογές για την ανάδειξη κανονικού προέδρου έγιναν τον Μάιο του 1929. Ο Κουντουριώτης ήταν τότε 74 χρόνων. Εκλέχτηκε πανηγυρικά κι έμεινε στο πόστο του ως τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, οπότε παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Πέθανε έξι χρόνια αργότερα, στα 1935, σε ηλικία 80 χρόνων.

Διαβάστε περισσότερα...

Forbes : Το πιο ειδυλλιακό μέρος της Ευρώπης για να ζεις είναι η Πάτμος

Το νησί της αποκάλυψης ανέδειξε το αμερικανικό περιοδικό «Forbes» ως το πιο ειδυλλιακό μέρος της Ευρώπης, δίνοντάς του την πρώτη θέση στη λίστα με τις «Δέκα πιο όμορφες και ελκυστικές περιοχές της Ευρώπης για να ζει κανείς».

Δεύτερη μετά την Πάτμο, (που σύμφωνα με το Forbes αριθμεί 1.000 κατοίκους) ακολουθεί η Λούκα της Ιταλίας (πληθυσμός 90.000) ενώ τα υπόλοιπα ειδυλλιακά μέρη που προτείνει το Forbes είναι κατά σειρά:

Το μεσαιωνικό χωριό Σενιόν στη γαλλική Προβηγκία (πληθυσμός 994), η Πιετρασάντα (πληθυσμός 24.600) στην Τοσκάνη της Ιταλίας, τα χωριά γύρω από τη λίμνη Μπλεντ της Σλοβενίας, το νησάκι Χβαρ (πληθυσμός 11.460) στην Κροατία, το χωριό Ντίτσλιγκ (πληθυσμός 2.030) στο Σάσεξ της Βρετανίας, το Μοντρό (πληθυσμός 22.900) στην ομώνυμη λίμνη των ελβετικών Αλπεων, η Μπριζ (πληθυσμός 117.200) του Βελγίου και 10ο στη σειρά είναι το Λίνταου (πληθυσμός 24.540), το μοναδικό νησί της Βαυαρίας.

Πηγή : http://www.forbes.com

Διαβάστε περισσότερα...

Ο κρόκος Κοζάνης... στις ΗΠΑ

Τον κρόκο Κοζάνης θα διαθέτει πλέον η μεγαλύτερη εταιρεία μπαχαρικών στον κόσμο, McCormick, με έδρα τις ΗΠΑ. Η συμφωνία έκλεισε πριν δύο εβδομάδες και αφορά την αγορά 600 κιλών της παραγωγής για τον πρώτο χρόνο.
«Η εταιρία εδώ και μερικούς μήνες, αφού διαπίστωσε την ποιότητα του προϊόντος μας, εξέφρασε ενδιαφέρον. Η συνεργασία κλείδωσε πριν δύο εβδομάδες και στόχος μας είναι μια μακροχρόνια συνεργασία με τη συγκεκριμένη εταιρία ώστε να μπούμε στο στίβο της διεθνούς αγοράς αλλά και να συμβάλουμε όσο μπορούμε στο μείζον πρόβλημα της ανεργίας» δήλωσε μιλώντας στο metrogreece.gr ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού Κρόκου Κοζάνης, Ν. Πατσιούρας.


Ο κρόκος Κοζάνης αποτελεί έναν θησαυρό της ελληνικής γης. «Πρόκειται για ένα φυτό με ευεργετικές ιδιότητες που καλλιεργείται και αναπτύσσεται αποκλειστικά στο νομό Κοζάνης και κατατάσσεται στην πρώτη κατηγορία κρόκου βιολογικής καλλιέργειας στον κόσμο. Έχει αντιοξειδωτική, αντικαρκινική και αντιθρομβωτική δράση» διευκρινίζει ο κ. Πατσιούρας.

Πηγή: metrogreece.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Νικόλαος Πλαστήρας! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε ...τηλέφωνο;(!)"

(Νικόλαος Πλαστήρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό....) 
Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο", είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.
Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.
Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος -έπασχε από φυματίωση - κι έμενε σ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».
Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα. Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω για να καλοτρώγω;».
Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό:
Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»
Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.
Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει:
- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!
Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».
Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω:
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ - γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

http://ellhnografos.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η «Απολογία» του Σωκράτη κάτω από το βράχο της Ακρόπολης

To Διεθνές Ελληνικό Θέατρο, αδελφός οργανισμός του Ελληνικού Θεάτρου Νέας Υόρκης που ιδρύθηκε το 2010 με σκοπό τη προβολή του ελληνικού πολιτισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, σε συνεργασία με το Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, παρουσιάζει ένα από τα πλέον διαχρονικά κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας την «Απολογία» του Σωκράτη κάτω από το βράχο της Ακρόπολης στα Αγγλικά.
Οι παραστάσεις ξεκινούν τις 24 Ιουνίου και θα δίνονται έως τις 7 Ιουλίου στις 9μ.μ. στην Αυλή Moυσείου Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών (Παλιό Πανεπιστήμιο, Θόλου 5, Πλάκα – 5 λεπτά από το μετρό Μοναστηράκι). Η διάρκεια της παράστασης είναι 90’ χωρίς διάλειμμα ενώ θα υπάρχει και μισάωρη συζήτηση. Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στην αγγλική γλώσσα με υπέρτιτλους στα Ελληνικά. Oι παραστάσεις θα συνεχιστούν στα ελληνικά το καλοκαίρι σε πόλεις της επαρχίας και το φθινόπωρο στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, όπου θα δοθεί περιορισμένος αριθμός παραστάσεων για γυμνάσια - λύκεια.
Ερμηνεύει ο βραβευμένος με Εmmy, Γιάννης Σιμωνίδης ενώ σκηνοθετεί ο βετεράνος τoυ Broadway, Λουκάς Σκιπητάρης. Την ενδυματολογία υπογράφει η βραβευμένη με Oscar & Τοny, Θεώνη Βαχλιώτη – Aldredge.
Η Απολογία του Σωκράτη ανέβηκε το 2004 από το Ελληνικό Θέατρο Νέας Υόρκης και από τότε έχει παρουσιαστεί με τεράστια επιτυχία σε πάνω από 250 θέατρα, φεστιβάλ, σχολεία, πανεπιστήμια και βιβλιοθήκες στις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Μεξικό, την Ουρουγουάη, την Κύπρο, τη Γαλλία, την Ουκρανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Μεγάλη Βρετανία κ.α. Κορυφαία πανεπιστήμια όπως το Yale, το Columbia, το Michigan, το Cambridge, το Oxford και το Edinburgh συνδύασαν την παράσταση με διαδραστικά σεμινάρια σχετικά με τη Σωκρατική σκέψη, υπό τον συντονισμό του κ. Σιμωνίδη.

Διαβάστε περισσότερα...

Δεν ήθελαν την ελληνική σημαία

Στην Κύπρο υπάρχουν ακόμη Έλληνες, και αυτό θα πρέπει να το αποδεχτούν όλοι. Φαίνεται όμως ότι κάποιοι δεν το αποδέχονται.

Ο υπουργός Άμυνας είχε φιλοξενήσει μια Γαλλίδα επίσημο στην ταβέρνα ΑΙΓΑΙΟΝ και όντας ευχαριστημένος έκλεισε όλο το χώρο για το γεύμα προς τιμήν των υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 26 Σεπτεβρίου στο πλαίσιο της Προεδρίας. Έλα όμως που κάποιος έβαλε το χέρι του…

Το Αιγαίον, ως γνωστόν, στην είσοδό του έχει εδώ και δεκάδες χρόνια μια ελληνική Σημαία. Επίσης, στην είσοδο μπορεί κάποιος να βρει αφίσες και βιβλία αρκετά από αυτά αφιερωμένα στους Κύπριους πολιτικούς και στον αγώνα της ΕΟΚΑ…

Έτσι ο υπουργός, τηλεφώνησε ξανά στην ταβέρνα απαιτώντας βάσει «πρωτοκόλλου» να κατέβει η ελληνική Σημαία, και ότι δεν μπορούν οι υπουργοί να περάσουν από χώρους που περιέχουν βιβλία. Ο ιδιοκτήτης αρνήθηκε να κατεβάσει τη Σημαία, και τότε ο υπουργός του ανακοίνωσε ότι το γεύμα ακυρώνεται.

Διαβάστε την επιστολή του ιδιοκτήτη Βάσου Φτωχόπουλου, ο οποίος περιγράφει όλο το ιστορικό της κράτησης και ακύρωσης.

«Ο υπουργός Άμυνας, αφού φιλοξένησε μία Γαλλίδα επίσημο στην ταβέρνα ΑΙΓΑΙΟΝ και έμεινε ιδιαιτέρως ικανοποιημένος, αποφάσισε ότι το γεύμα προς τιμήν των υπουργών αμύνης της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Σεπτέμβριο, όταν η Κύπρος θα ασκεί τα καθήκοντα της Προεδρίας, να το…κάνει πάλι στο ΑΙΓΑΙΟΝ, και οι συνταγματάρχες του, αφού επισκέφτηκαν ξανά την ταβέρνα και συζήτησαν όλα τα σχετικά με τον υπεύθυνο (κ. Β. Φτωχόπουλο), έκλεισαν όλο τον χώρο για τις 26 του Σεπτέμβρη.

Την Παρασκευή 1η Ιουνίου με πήρε τηλέφωνο ο κύριος Ηλιάδης, για να μου αναφέρει δύο σημεία του πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορούν επισκέψεις σε εστιατόρια, ταβέρνες, καφετέριες και άλλους τέτοιους δημόσιους χώρους. Πρώτο σημείο, κατά τον υπουργό, είναι το πρωτόκολλο περί ΣΗΜΑΙΩΝ.Ο χώρος εστίασης δεν μπορεί να έχει άλλες σημαίες παρά εκείνες των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όταν του ανέφερα ότι μπορώ να συζητήσω το ενδεχόμενο να τοποθετήσουν τις σημαίες τους έξω στον δρόμο, μπήκε απευθείας στο δεύτερο σημείο του πρωτοκόλλου, το οποίο είναι ακόμη πιο ύπουλο, δηλαδή ότι δεν μπορούν οι υπουργοί να περάσουν από χώρους που περιέχουν βιβλία, φωτογραφίες και αφίσες. Πολύ ευγενικά του εξήγησα πως την ελληνική σημαία δεν την κατεβάζουμε για κανέναν επίσημο και πως τα βιβλία, οι φωτογραφίες και οι αφίσες, πέραν του ότι βρίσκονται εκεί και δίνουν το στίγμα του χώρου μας, βρίσκονται εκεί και ως διακόσμηση εδώ και τριάντα χρόνια.

Του είπα ευθέως μάλιστα ότι αυτά τα βιβλία και τα κάδρα ΔΕΝ τα κατεβάζω για κανέναν Ευρωπαίο, Κύπριο ή εδεκκίτη που έγινε ακελικός, με ευγένεια φυσικά. Τότε ο Υπουργός, με μια ξεκάθαρη ατάκα, με έβαλε στη θέση μου, λέγοντάς μου πως αν τα πράγματα είναι έτσι, το γεύμα ΔΕΝ μπορεί να γίνει στο ΑΙΓΑΙΟΝ και θα πρέπει να ακυρωθεί.

Τον ευχαρίστησα και κλείσαμε το τηλέφωνο. Τώρα, έξυπνοι άνθρωποι είστε, καταλάβατε τι έχει συμβεί. ΚΑΠΟΙΟΣ του σφύριξε πως δεν γίνεται οι Ευρωπαίοι υπουργοί να περάσουν κάτω απ’ την ΕΛΛΗΝΙΚΗ σημαία για να μπουν μέσα στο ΑΙΓΑΙΟΝ και μετά ν’ αντικρίσουν φωτογραφίες, βιβλία και αφίσες που τα βάζουν με τον Χριστόφια και με το υπόλοιπο κυπριακό συγκρότημα εξουσίας.

Νοείται κιόλας πως ειδικά ο Υπουργός των Εγγλέζων ΔΕΝ μπορεί να περάσει κάτω από τη φωτογραφία του Αυξεντίου χωρίς να κάνει εμετό. Ούτε είναι σωστό να υπάρχουν φωτογραφίες της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΕΝΩΣΙΣ με τον Παπαδόπουλο στο πρωτοσέλιδο να λέει ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ, με το οποίο συμφωνούσαν οι σκατοευρωπαίοι.

Λάθος χώρο διαλέξατε να πείτε τα ψέματά σας, κύριε Ηλιάδη. Υπάρχουν άνθρωποι σ’ αυτόν τον τόπο, και είναι πολλοί, που δεν κατεβάζουν τα βρακιά τους δίδοντας ταυτοχρόνως και το προφυλακτικό στους εταίρους μας μήπως και πάθουν και καμιά ζημιά. Πολύ ευγενικός ήσουν, όμως δεν μας έπεισες. Και κάτι άλλο, κύριε Υπουργέ.

Οι Υπουργοί θα χάσουν, και όχι εμείς. Να σου πω και μια ιστορία. Πριν από μερικά χρόνια ήρθε στην ταβέρνα και έφαγε ένα ζεύγος ηλικιωμένων Άγγλων. Τους υπέβαλα διάφορες ερωτήσεις, π.χ. αν είναι η πρώτη φορά που ήρθαν στην Κύπρο, εάν τους άρεσε το φαΐ, αν τους άρεσε η Λευκωσία, και ο άντρας, αφού ευγενικά μου έλυσε τις απορίες μου, είπε τα εξής: «I came to Cyprus to pay tribute to the guy you have his picture hanging on thewall of your entrance, Afxentiou. Υou see, I was one of the soldiers who burned that hero, that holy guy, and since then I haven’t had a good nights sleep. I am sorry for what I have done that’s why I came to Cyprus, i am very sorry».Δεν θα σου μεταφράσω, κύριε Υπουργέ, τα λεγόμενά του, αυτοί που σου σφύριξαν για το ΑΙΓΑΙΟΝ θα σου τα πουν καλύτερα. Τον Εγγλέζο τον κέρασα, και ΚΑΤΕΒΑΣΑ και του έδωσα την αφίσα του Αυξεντίου, για να θυμάται".

Πηγή: parapolitika.gr

Διαβάστε περισσότερα...

«Όσο ψηλότερα πηδάει η μαϊμού..»

«Όσο ψηλότερα πηδάει η μαϊμού... τόσο περισσότερο φαίνεται ο κώλος της»


. 

Ευθύβολη και περιεκτικότατη η λαϊκή παροιμία, αποτυπώνει, «ακραιφνώς και ακιβδήλως», μιαν ανθρώπινη συμπεριφορά. Και, ως γνωστόν, το συμπαθέστατο, κατά τα άλλη, αυτό ζώο, η μαϊμού, εκτίθεται από την... πισινή του, θέα. Οι παροιμίες, σύμφωνα με τους μελετητές, είναι συμπυκνωμένοι μύθοι. Άρα, οφείλουμε, να παραθέσουμε το επιθύμιον, να την προβάλλουμε στην ανθρώπινη βιοτή. Λοιπόν. Κάποιοι άνθρωποι, ατάλαντοι και ασήμαντοι, «νοσούντες εξ ελαφρότητος και ρεκλαμομανίας», όπως θα έλεγε ο Παπαδιαμάντης, ονειροφαντάζονται λαμπρές καριέρες, υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους, αναρριχώνται στα υψηλά και... αποκαλύπτεται ο δυσειδής κώλος τους. (Το φαινόμενο αυτό το μελέτησε επαρκώς, ο Καστοριάδης, στο εξαιρετικό βιβλίο του «η άνοδος της ασημαντότητας». Και οι αρχαίοι το συνόψισαν, αριστοτεχνικά και δωρικώς, με τρεις λέξεις: «αρχή άνδρα δείκνυσι»).



Αν σκαλίσουμε λίγο τα περασμένα, ένα κλασικό παράδειγμα εγωτικής μεγαλαυχίας και ψωροπερηφάνειας (θαυμάσια λέξη), συναντάμε στα «απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη. Ας προσέξουμε το «πνεύμα ανεκτικότητας» και δημοκρατικότητας» με το οποίο αντιμετωπίζει ο βαθύτατα Ορθόδοξος χριστιανός, στρατηγός, μία τέτοια υπερφίαλη και φίλαυτη «μαϊμού»:

«Αφού είμουνα εις την Αρκαδία άκουγα τον πρόβοδον των Αράπηδων, ντρεπόμουν να καθήσω με τις γυναίκες, με τρακόσιους άνδρες διαλεχτούς οπούχα. Το λέγω του διοικητή της Αρκαδίας, να τον αφήσω έναν αξιωματικόν με πενήντα ανθρώπους και να πάγω με τους άλλους εις την ανάγκη της πατρίδας. Μ’ αποκρίνεται: «Δεν έχεις να πας πουθενά, ότι εγώ είμαι από κείνους οπού κατεβάζω κι ανεβάζω στρατηγούς». Ήταν ένας μπαρμπέρης, φίλος του αρχηγού Κολοκοτρώνη και του Πρωτοσύγκελου κι αλλουνών. Εγώ ‘λεγα να πάγω να σκοτωθώ με τους οχτρούς αυτός γύρευε να μου γκρεμίσει τον βαθμό μου. Του μίλησα δι’ αυτό, του κακοφάνη. Είπε ενός ανηψιού του, οπούχε εις το ψωμί και γεμεκλίκια και μας τάκοψε. Πήγα και τον έπιασα και τόδωσα ένα ξύλο διά πεθαμόν• κι αν δεν πήδαγε από το παλεθύρι κάτον ο διοικητής δεν ξέρω αν έμενε ζωντανός».

 Βεβαίως, ένας εκλεπτυσμένος παρασιτοδιανοούμενος της σήμερον υπέρμαχος των ατομικών δικαιωμάτων, θα χαρακτήριζε, αυτήν την συμπεριφορά, βαρβαρική (ή φασιστική). Τι να κάνουμε όμως; Κάτι τέτοιοι μας απελευθέρωσαν, που έριχναν «ξύλο διά πεθαμόν» στις κενόδοξες «κοπριές» της εποχής τους.

Πεδίον λαμπρόν στο οποίο σταδιοδρομεί το συνοθύλευμα αθλίων και μετρίων είναι... ποιό άλλο; Η πολιτική τέχνη. Το 1877, ο Ροϊδης, με το γνωστό σκωπτικό ύφος, γράφει στις «Σκνίπες», του «Ασμοδαίου»: «Το έθνος ημών υφίσταται πολιτικήν τινά ζύμωσιν, καθ’ ην τα ακαθαρτότερα στοιχεία ανέρχονται και επιπλέουσιν, εν είδει εξαφρίσματος, επί της επιφανείας. Ο τοιούτος αφρός, κατέχων, κατά τους νόμους της φυσικής, τα ανώτερα στρώματα, θέλει κυβερνά, φλυαρεί και κλέπτει ασυστόλως την Ελλάδα, μέχρις ου (τώρα αυτό το «ου» γυμνό από τα στολίδια του, την δασεία και την περισπωμένη, που έπαιρνε η αναφορική αντωνυμία δεν καταλήγει να φαίνεται αρνητικό μόριο;) τελειώσει η ζύμωσις και λάβη ανά χείρας ο λαός την μεγάλη εξαφριστικήν κουτάλαν». («Άπαντα», τομ. β’, σελ. 70). Πέρασαν 150 χρόνια από το ροϊδικό όραμα και ο λαός όχι μόνον δεν κατόρθωσε ακόμη «να λάβη ανά χείρας» την «εξαφριστικήν κουτάλαν», αλλά τα ακαθαρτότερα στοιχεία (τα καθάρματα) επληθύνθησαν σφόδρα, κλέπτοντας, ασυστόλως και ποικιλοτρόπως, την Ελλάδα, στέλνοντας τον λαό της, στον βυθό της οικονομικής φρίκης. Τοιούτος όμως αφρός, μαϊμουδίλων και επιπλέων επί της πολιτικής επιφανείας, μας προέκυψε και στις πρόσφατες εκλογές. Εξ αιτίας του πανάθλιου εκλογικού μέτρου, με 1500 περίπου ψήφους εξελέγη «εθνομητριά» και η κ. Ρεπούση. Αφηνιάζοντας (ή σαλτάροντας όπως λένε οι νεότεροι) από την αναπάντεχη προβολή και δόξα, άρχισε να ..... τις βλακώδεις και προδοτικές ιδεοληψίες της. Δοκός, εν τω οφθαλμώ της χαριτόβρυτης βουλευτού, η Εκκλησία. («Παν απωθούμενον προβάλλεται», έλεγε νομίζω, ο Γιούγκ).



Και ο εκλλησιασμός των μαθητών την ενοχλεί και οι εικόνες του Χριστού στην τάξη και το μάθημα των θρησκευτικών την ερεθίζει επιζητώντας την κατάργησή του ή την μετατροπή του σε θρησκειολογική τιποτολογία. Παρένθεση. Εδώ συμπλέει με τους μεταπατερικούς «αφρούς». Γι’ αυτούς ισχύει απόλυτα το, υπό τον αγίον Εφραίμ του Σύρου, ρηθέν: «η υπερηφάνεια αναγκάζειν επινοείν καινοτομίες, μη ανεχόμενη το αρχαίον», δηλαδή, την παράδοση των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Ας προσέξουν οι κενόσπουδοι «μεταπατερικοί» οικουμενιστές, μην πάθουν σαν την μαϊμού της παροιμίας.  


Και έχω την εντύπωση ότι, κάποιοι, κάτω από το κέλυφος της μεταπατερικής ή συναφειακής, τάχα και θεολογίας, κρύβουν τα υπαρξιακά τους κουρέλια, την αποτυχία τους, την οποία θέλουν να κατοχυρώσουν και δογματικά, πράγμα που είναι αρχή και ρίζα πάσης αιρέσεως. Η δε περπερέουσα κ. Ρεπούση, επειδή «επικράνθη» και εξευτελίσθηκε από την υποτιμιτική απόσυρση του «κουρελουργήματος» της (Ζουράρις), εκσφενδονίζει τις θυμηδιογόνες εκκλησιομαχίες της πιστεύοντας, η ταλαίπωρη, ότι έτσι παίρνει το αίμα της πίσω. Τι να πει ......; «Ο καθείς την μύξα του για βούτυρο την έχει». Εκδικείται• ποιόν; Την ιστορία μας; Τον λαό, που θεωρεί το όνομά της συνώνυμο της προδοσίας και του γραικυλισμού; «Αέρα δέρει».

Τόσα χρόνια «παίδευε» φοιτητές στο παιδαγωγικό, δεν έμαθε ότι το μεγαλείο του δασκάλου κρύβεται στην αναγνώριση του λάθους; Ότι η συγγνώμη είναι το μυστικό υφάδι της σωστής διδασκαλίας; Έφυγε από την Βουλή, γιά να μην τιμήσει τους χιλιάδες σφαγιασθέντες από τις συμμορίες του Μουσταφά Κεμάλ, δηλαδή τίμησε τους εγκληματίες. Δεν το γνωρίζει, όμως στις γενέθλιες εθνοσυνελεύσεις του κράτους μας, υπάρχει πρόβλεψη για την περίπτωσή της:



«Κάλλιον να μην υπάρχει Έλλην εις τον κόσμον, παρά να ατιμάζει το κατ’ εικόνα Θεού και ομοίωσιν, υπάρχων ανδράποδον του αναισθήτου Τούρκου, ενώ επλαίσθη από τον Θεόν ελεύθερος». (Γ’ Εθνοσυνέλευσις, Τροιζήνα 5 Μαϊου 1827). Ας αφήσει τις τουρκολατρικές εκκενώσεις της γιατί μας φτάνει η εξαθλίωση που μας φόρτωσαν οι κομματικές συμμορίες. Τι του έμεινε άλλωστε αυτού του πολύπαθου, πληγωμένου λαού, παρά μία ελάχιστη, ευλογημένη καύχηση για την ιστορία του; Ως πότε θα την μαγαρίζει, υπάρχουσα ανδράποδον του αναισθήτου Τούρκου; Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, δεν είναι απίθανα, να επαναληφθούν τα λεγόμενα «Σανιδικά». Και λόγω έντονων τελευταία βροχοπτώσεων οι σανίδες είναι βρεγμένες...




Δημήτρης Νατσιός ( http://www.antibaro.gr)

Διαβάστε περισσότερα...

Και λίγο γέλιο...

Επέμβαση χολής  


Συναντώνται δυο φίλοι και μετά τα «τι κάνεις και πώς είσαι» και τα σχετικά, ρωτάει ο πρώτος :

-Με τη χολή σου εντάξει; Την έκανες την επέμβαση που έλεγες .. 

-Μπα, όχι. Μπήκα στο χειρουργείο, αλλά δεν άντεξα. Φοβήθηκα.

 Πριν με ναρκώσουν οι γιατροί, τους την κοπάνησα και βγήκα έξω. 

-Δεν είμαστε καλά. Τι φοβήθηκες μωρέ ; Πιο απλή επέμβαση από τη χολή δεν υπάρχει . Είναι πιο απλή κι από τις αμυγδαλές και την σκωληκοειδίτιδα. 

-Δεν αντιλέγω αλλά .. να . Ήταν επάνω από το κεφάλι μου και δύο νοσοκόμοι και ο αναισθησιολόγος και όλο αυτό έλεγαν και ξανάλεγαν ... «μη σε νοιάζει» . «όλα καλά θα πάνε» . «μια γελοία επέμβαση είναι, θα δεις» 

-Καλά σου έλεγαν . Έτσι είναι. Συνεχίζω και δεν σε καταλαβαίνω. Εσύ γιατί φοβήθηκες; 

-Φοβήθηκα γιατί δεν τα έλεγαν σε μένα. Στον γιατρό που θα με χειρουργούσε τα ‘λέγαν!

Διαβάστε περισσότερα...

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ: ΤΟ ΔΕΞΙ ΣΑΣ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΗΝ ΡΟΜΦΑΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΚΡΥ...!!!

«Ευγενέστατοι άρχοντες και εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί, και γενναιότατοι συστρατιώτες, και όλος ο πιστός και τίμιος λαός, ξέρετε καλά πως έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας θέλει με κάθε τέχνασμα και τρόπο να μας στενοχωρήσει περισσότερο και να μας κάνει πόλεμο σφοδρό, με μεγάλες συγκρούσεις και συρράξεις από στεριά και θάλασσα, για να κατορθώσει και να χύσει το δηλητήριό του, σαν φίδι, και να μας καταπιεί σαν ανήμερο λιοντάρι. Σας λέω λοιπόν να σταθείτε αντρειωμένοι και γενναιόψυχοι, όπως κάνατε πάντοτε ως τώρα εναντίον των εχθρών της πίστης. Σας παραδίνω την εκλαμπρότατη και φημισμένη αυτή πόλη, πατρίδα σας και βασίλισσα των πόλεων. Ξέρετε καλά, αδέρφια, ότι για τέσσερις λόγους οφείλουμε όλοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή: πρώτον, για την πίστη και την ευσέβειά μας• δεύτερον, για την πατρίδα• τρίτον, για το βασιλέα και το Χριστό• και τέταρτον, για τους συγγενείς και φίλους.

Λοιπόν αδέρφια, αν οφείλουμε να αγωνιστούμε μέχρι θανάτου για έναν και μόνο από τους τέσσερις αυτούς λόγους, πολύ περισσότερο για όλους μαζί, όπως προφανώς κατανοείτε. Αν για τις αμαρτίες μας παραχωρήσει ο Θεός τη νίκη στους ασεβείς, θα διακινδυνεύσουμε υπέρ της πίστεως της αγίας που μας παραχώρησε ο Χριστός με το αίμα του. Αυτό είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα. Τι θα ωφεληθεί κανείς αν κερδίσει τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του; Δεύτερον, χάνουμε έτσι μια περίφημη πατρίδα και, ακόμη, την ελευθερία μας. Τρίτον, χάνουμε την άλλοτε περιφανή και σήμερα ντροπιασμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη βασιλεία, η οποία γίνεται έρμαιο του ασεβούς τυράννου. Τέταρτον, στερούμεθα τις προσφιλείς γυναίκες και τα παιδιά μας και τους συγγενείς μας. Ο αλιτήριος αυτός αμιράς έχει πενήντα εφτά ημέρες αφότου ήρθε, και μας πολιορκεί και μας πολεμάει νυχθημερόν, με κάθε τέχνασμα και με όλη του την ισχύ. Χάρη στον παντεπόπτη Χριστό και Κύριό μας, διώχτηκε ντροπιασμένος κακήν κακώς πολλές φορές ως τώρα από τα τείχη.

Μη δειλιάσετε και τώρα, αδερφοί, επειδή το τείχος έπεσε σε μερικά μέρη από τα βλήματα και τις εκπυρσοκροτήσεις των τηλεβόλων, γιατί, όπως και εσείς βλέπετε, όπως μπορούσαμε το διορθώσαμε. Εμείς κάθε ελπίδα μας τη στηρίζουμε στην ακαταμάχητη δύναμη του Θεού. Αυτοί έχουν πλήθος όπλα και στρατό και ιππικό, αλλά εμείς έχουμε πίστη στο όνομα του Κυρίου και σωτήρα και, δεύτερον, στα χέρια μας και τη δύναμή μας, που μας χάρισε η θεία πρόνοια. Ξέρω ότι αυτό το αναρίθμητο μπουλούκι των εχθρών, καθώς είναι η συνήθειά τους, θα βαδίσει εναντίον μας με βαναυσότητα και με έπαρση, με πολύ θράσος και βία, για να μας συνθλίψουν, λόγω του ολιγάριθμου της παράταξής μας, και να μας καταπονήσουν με την κούραση, και με φωνές πολλές και ισχυρές να μας φοβίσουν. Τις φλυαρίες τους αυτές τις ξέρετε καλά και δεν είναι ανάγκη να μιλήσουμε γι’ αυτές. Και σε λίγη ώρα θα τα κάνουν όλα αυτά, και θα πετάξουν πάνω μας σαν άμμο της θάλασσας αναρίθμητες πέτρες, βέλη και βλήματα. Ελπίζω να μη μας βλάψουν με αυτά, γιατί βλέποντάς σας χαίρομαι πολύ και τρέφω τη σκέψη μου με ελπίδες σαν κι αυτή, δηλαδή πως, αν και είμαστε λίγοι, είμαστε ωστόσο πολύ επιδέξιοι, επιτήδειοι, ρωμαλέοι, δυνατοί, ικανοί για μεγάλα έργα, και καλά προπαρασκευασμένοι. Με τις ασπίδες σας καλύπτετε καλά τα κεφάλια σας στις συμπλοκές και τις συρράξεις. Το δεξί σας χέρι, που κρατάει τη ρομφαία, να είναι πάντοτε μακρύ. Οι περικεφαλαίες σας, οι θώρακες και η σιδερέ νια πανοπλία σας είναι πολύ ικανά, όπως και τα άλλα σας όπλα, και στη συμπλοκή θα σας εξυπηρετήσουν πολύ. Οι αντίπαλοι ούτε έχουν τέτοια ούτε γνωρίζουν να τα χρησιμοποιούν. Εσείς είσαστε, επίσης, προστατευμένοι πίσω από τα τείχη, και οι απροστάτευτοι δύσκολα προχωρούν. Γι’ αυτό γίνετε μαχητές έτοιμοι, ισχυροί και μεγαλόψυχοι, για όνομα του Θεού.

Διαβάστε περισσότερα...

Εθνική ομοψυχία

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου 


Η χώρα μας διέρχεται την τρίτη βαθειά παρακμή της μακρόχρονης ιστορίας της. Κατά την αρχαιότητα η οργάνωση των κατοίκων της σε πόλεις κράτη συντηρούσε την αντιπαλότητα με συνέπεια τους διαρκείς εμφυλίους πολέμους. Η ολιγόχρονη ανάπαυλα επί μεγάλου Αλεξάνδρου και η εξ αυτής μεγαλουργία δεν στάθηκε αρκετή, ώστε να συνειδητοποιήσουν οι πρόγονοί μας ότι «εν τη ενώσει η ισχύς». Το σφάλμα του στρατηλάτη να ορίσει ως διάδοχό του τον ικανότερο, είχε ως αποτέλεσμα την τάχιστη κατάτμηση της αχανούς αυτοκρατορίας και διαρκείς πολέμους. Οι Ρωμαίοι, ως ανερχόμενη δύναμη, συνέτριψαν το μακεδονικό βασίλειο με τη σύμπραξη των αφρόνων Ελλήνων του Νότου, που πίστευαν πως δεν θα ερχόταν η ώρα και της δικής τους υποταγής. 

Κατά την ύστατη βυζαντινή περίοδο η ισχύς της κεντρικής εξουσίας είχε εξασθενήσει στο έπακρο, καθώς οι κατά τόπους οικονομικά ισχυροί με σαφή την αίσθηση της ισχύος τους είχαν πάψει να θεωρούν ταυτιζόμενα τα προσωπικά τους συμφέροντα με εκείνα της αυτοκρατορίας. Η σώρευση πλούτου κατέστη πρωταρχικός στόχος και η καταπίεση του λαού ασφαλής τρόπος για την απόκτησή του. Υπό το πνεύμα αυτό οι ισχυροί δεν είχαν αναστολές να προσχωρήσουν στον σφριγηλό Οθωμανό κατακτητή της Μικρασίας, προκειμένου να διατηρήσουν την περιουσία τους. Συντάχθηκαν μ’ αυτόν και επιτάχυναν την διάβασή του στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η στρατιωτική σύμπραξη με τον κατακτητή σε σύντομο χρονικό διάστημα επέφερε και την αλλαξοπιστία. Το κακό παράδειγμα των οικονομικά ισχυρών ακολούθησε σύντομα σημαντικό μέρος του λαού, το οποίο δεν είχε τη διάθεση να υφίσταται τις συνέπειες του να θεωρείται «ξένο» για τον κατακτητή «σώμα». Στην βασιλεύουσα της παρακμής μικρή ομάδα πολιτικών, στρατιωτικών, λογίων και κληρικών είχε κατά τους τελευταίους αιώνες διαχωρίσει τη θέση της από τη συντριπτική πλειονοψηφία. Αυτοί προσέβλεπαν προς τη Δύση για τη σωτηρία της αυτοκρατορίας πρόθυμοι να ενδώσουν σε δογματικής φύσεως διαφορές, απαραίτητη προϋπόθεση, ώστε να έλθει από εκεί η πολυπόθητη για τη σωτηρία της αυτοκρατορίας βοήθεια. Ελάχιστοι βέβαια ήσαν οι δυτικίζοντες, πλην όμως κατά κόσμον ισχυροί. Αυτοί, και ιδίως μεταξύ αυτών λόγιοι και κληρικοί, σαν είδαν πως ο «φανατισμένος όχλος» έθετε την ακεραιότητα του δόγματος επάνω από τη «σωτηρία» της αυτοκρατορίας κατέφυγαν στη Δύση, όπου αμείφθηκαν πλουσιοπάροχα για τις υπηρεσίες που προσέφεραν για την αναγέννηση της. 

Ο λαός μας πέρασε αιώνες φρικτής δουλείας, ώσπου να ανακτήσει την πολυπόθητη ελευθερία με την παρέμβαση των ισχυρών της εποχής, που απέβλεπαν στο να χρησιμοποιήσουν τη χώρα μας ως βάση για την εξυπηρέτηση της πολιτικής τους στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Σχημάτισαν φατρίες, κατά τον Μακρυγιάννη. «Άλλη το ήθελεν αγγλικόν, άλλη ρούσικον, άλλη γαλλικόν»! Ουδεμία το ήθελε ρωμαίηκο! Αποκομμένη η μικρή Ελλάδα από το εθνικό κέντρο κατά την τουρκοκρατία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καθοδηγήθηκε από τους «προστάτες» της να πορευθεί προς τη Δύση. Έτσι επέτυχαν αυτοί κατά τον 19ο αιώνα, ότι δεν είχαν καταφέρει οι ενωτικοί κατά το λυκόφως της Ρωμανίας. Η αντιπαλότητα των αστικών κομμάτων εξουσίας, αν και τεχνητή, στάθηκε αρκετή να υποστούμε πλείστες όσες συμφορές, λόγω παντελούς απροθυμίας συνεργασίας για το καλό της πατρίδας! Έκδηλη ήταν η προθυμία εξυπηρέτησης των ξένων συμφερόντων με αντάλλαγμα την ανάρρηση στην εξουσία ή την παραμονή της σ’ αυτήν! Έτσι γευθήκαμε αρκετές εθνικές ταπεινώσεις (ατυχείς επαναστάσεις 1854 και 1878, τουρκοελληνικός πόλεμος της ντροπής 1897), αρκετές οικονομικές αφαιμάξεις (υπόθεση Πατσίφικου 1849, πτωχεύσεις 1843, 1893/97, 1932), και τον εθνικό διχασμό, ο οποίος οδήγησε στον μικρασιατικό όλεθρο, τη μεγαλύτερη συμφορά στη μακραίωνη ιστορία του ελληνισμού. 


Κατά τον 20ο αιώνα στην υποκριτική αντιπαλότητα των κομμάτων εξουσίας προστέθηκε η ιδεολογική αντιπαλότητα με την εμφάνιση του κομμουνιστικού κινήματος. Οι προληπτικές διώξεις των στελεχών αυτού, επί δημοκρατίας και δικτατορίας, σε συνδυασμό με την αντικομμουνιστική επιχείρηση των ναζιστών κατακτητών, προετοίμασαν το έδαφος για τον εμφύλιο πόλεμο μετά την απελευθέρωση, εμφύλιο που μεθόδευσαν οι «προστάτες» των εξυπηρετούντων τα συμφέροντά τους στη χώρα μας εκπροσώπων τους. Και είναι τραγικό ότι πέσαμε στην παγίδα του εμφυλίου πολέμου, όταν πλέον τα πάντα είχαν κριθεί σε μυστικές συμφωνίες για διανομή των λαών σε σφαίρες επιρροής, στη διανομή της λείας μεταξύ των νικητών, ωσάν οι λαοί, που τόσο υπέφεραν από το τέρας του ολοκληρωτισμού, να ήσαν κοπάδια προβάτων! 

Έκτοτε η χώρα μας δεν κατάφερε να ξεπεράσει την κρίση. Ο Πλαστήρας, που έθεσε ως πρωταρχικό σκοπό της κυβέρνησής του την εθνική συμφιλίωση (1951), δέχθηκε σφοδρή την επίθεση από τον πρεσβευτή της «προστάτιδος» μας (ΗΠΑ) με την κατηγορία της αλώσεως της κυβερνήσεώς του από τους κομμουνιστές! Στην πραγματικότητα οι ηγεσίες τόσο των νικητών (δεξιάς, κέντρου), όσο και των ηττημένων (αριστεράς) δεν επιθυμούσαν την εθνική συμφιλίωση πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Το μόνο που ήθελαν ήταν η εξουσία και ας καεί η πατρίδα! Ο κοινωνικοπολιτικός διχασμός σημάδεψε τον λαό μας επί εικοσαετία, ώσπου οι «προστάτες» μας έφεραν τη δικτατορία, προκειμένου να διεκπεραιώσει το άχαρο σχέδιο της ημικατάληψης της Κύπρου. Μετά επανέφεραν τη «δημοκρατία ανανεωμένη». Πανηγυρίσαμε την πτώση της χούντας ως νίκη του λαού! Αλλά η συμμετοχή μας στη μεταβολή ήταν όση και η συμμετοχή των προγόνων μας στη ναυμαχία του Ναβαρίνου! 

Ο άνεμος της «αλλαγής» άρχισε να πνέει απ’ άκρου σε άκρο της χώρας. Οι εξελίξεις ήσαν ραγδαίες σε όλη τη ευρωπαϊκή ήπειρο. Οι ηγέτες εμφανίζονταν με οράματα συνεργασίας και ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ των λαών, οι οποίοι είχαν πολλές φορές στο παρελθόν αντιπαλέψει. Τότε όμως οι αστικοί σχηματισμοί άλλαξαν πολιτική. Αντικατέστησαν τα συνθήματα περί προστασίας των ιδανικών της φυλής με άλλα, στα οποία κυριαρχούσε άλλης μορφής διεθνισμός σε σχέση με τον προλεταριακό του κομμουνισμού: Ο κοσμοπολίτικος της νέας τάξης πραγμάτων. Προκειμένου να υποτάξουν τους λαούς στο ψευδές όραμα της ευημερίας εκ της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας φρόντισαν να ανυψώσουν εντυπωσιακά το βιοτικό τους επίπεδο. Το επίτευγμα φάνταζε ως «θαύμα» του καπιταλισμού έναντι της αθλιότητας του κομμουνισμού, ο οποίος είχε στερήσει προκαταβολικά την ελευθερία με την υπόσχεση και μόνο παροχής στο μέλλον κοινωνικής δικαιοσύνης! Όταν όμως ο κομμουνιστικός κόσμος κατέρρευσε, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τους λαούς, οι οποίοι υφίστανται τις συνέπειες ανελέητης επίθεσης του διεθνούς (και όχι εθνικού πλέον) κεφαλαίου, το οποίο ελέγχει κατά τρόπο καταθλιπτικό τις κυβερνήσεις όλων σχεδόν των χωρών του πλανήτη και επιβάλλει πολιτική, την οποία οφείλουν να εφαρμόσουν οι ορεγόμενοι την εξουσία! 


Υπό τις συνθήκες αυτές ο προδομένος λαός μας σύρεται στην εθνική αναξιοπρέπεια, χωρίς να θεωρεί επώδυνη την εξέλιξη αυτή. Τον έμαθαν να υπολογίζει τα πάντα με βάση την οικονομία. Άλλοι παραμένουν πιστοί στους ασκήσαντες ως τώρα την εξουσία με την ελπίδα να ωφεληθούν προσωπικά, παρά τις μικρές πλέον δυνατότητες των κρατούντων να βολεύουν, ή επειδή έχουν αποδεχθεί τις εξελίξεις ως μοιραίες στα πλαίσια του πανισχύρου καπιταλιστικού συστήματος. Άλλοι αγανακτησμένοι ετοιμάζονται να τιμωρήσουν με την ψήφο τους μετακινούμενοι προς πολιτικά μικροκαταστήματα, τα οποία στο μέλλον θα μάθουμε αν λειτούργησαν ως παραρτήματα των πολυεθνικών προς εκτόνωση των αγανακτησμένων πολιτών καταναλωτών πολιτικής. Τέλος άλλοι σταθερά προσηλωμένοι στο αντίπαλο προς τον καπιταλισμό δέος καλούν τον λαό να καταδικάσει το σύστημα. 

Η πατρίδα μας βυθίζεται και εμείς επαναλαμβάνουμε τα τραγικά σφάλματα των προγόνων μας! Άραγε πιστεύουμε ότι πρέπει κάτι να κάνουμε για να τη σώσουμε ή έχουμε πεισθεί ότι δεν την χρειαζόμαστε πλέον όντες πολίτες του κόσμου; Πρέπει να κατανοήσουμε όμως κάτι πολύ σοβαρό. Αν αφήσουμε τη χώρα μας να μετατραπεί σε χώρο, τότε κάποιοι άλλοι θα τον καταλάβουν. Όχι μόνο η φύση, αλλά και η κοινωνία μισεί το κενό! 


«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»


Πηγή :anibaro.gr 

Διαβάστε περισσότερα...

Βίντεο - Ο Χρήστος Γιανναράς στο Κρήτη TV για τις πολιτικές εξελίξεις 12 Μαΐου 2012

Δείτε ολόκληρη την εξαιρετική συνέντευξη του Χρήστου Γιανναρά από τον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη

.


Πηγή : www.antibaro.gr

Διαβάστε περισσότερα...

ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑΝ ΤΗΝ Ν.Δ. ΕΠΕΙΔΗ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟ SPOT ΤΗΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΜΕ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ. ΑΣ ΤΗΝ ΒΑΖΑΝΕ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΣΤΑΥΡΟ. ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

   

Κάποιοι κατηγόρησαν την Ν.Δ. επειδή έβαλε την Αγία Σοφία χωρίς μιναρέδες και με σταυρό στο spot της.

Τους πείραξε το να θυμόμαστε την ιστορία και τις αξίες μας και  το πανάρχαιο επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα;

Εκείνο που φαίνεται με βεβαιότητα να έρχεται είναι η ακυβερνησία.
Tην Δευτέρα, οι πιό πολλοί δεν θα λένε τι ψήφισαν, όπως όταν έβγαλαν τον Παπανδρέοου που θα τους γέμιζε τις τσέπες με λεφτά.

Δεν πάμε στις εκλογές για πλάκα

Για πλάκα να πάτε στα γήπεδα.

Δώστε στην Ελλάδα μια ανάσα, όχι ουρλιάζοντας, αλλά δουλεύοντας με πρόγραμμα και σύστημα.

Καλή φώτιση και καλή ψήφο.

Δείτε το επίμαχο spot

---

Διαβάστε περισσότερα...

Έτοιμος ο Παρθενώνας το 2013

Στα αναστηλωτικά έργα που έγιναν τα τελευταία χρόνια στην Ακρόπολη, αλλά και σε όσα βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη στον Ιερό Βράχο, αναφέρθηκε με λεπτομέρεια αλλά και συγκίνηση, χθες, από το αμφιθέατρο του Μουσείου Ακρόπολης, η Μαίρη Ιωαννίδου, μέχρι πρότινος διευθύντρια της Υπηρεσίας Μνημείων Ακροπόλεως (ΥΣΜΑ), που συνταξιοδοτήθηκε πρόσφατα. Σήμερα είναι Επίτιμη Διευθύντρια της Υπηρεσίας.

«Το μεγαλύτερο έργο στον Παρθενώνα αυτή την περίοδο είναι η επέμβαση στη δυτική πλευρά του μνημείου, που αναστηλώθηκε από τον Νικόλαο Μπαλάνο την πρώτη περίοδο αναστήλωσης του Παρθενώνα (1898-1902). Η πρώτη επέμβαση στο μνημείο από την Επιτροπή Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως (ΕΣΜΑ) έγινε το 1976 όταν απομακρύνθηκαν από το δυτικό αέτωμα τα εναπομείναντα σε αυτό γλυπτά του Κέκροπος και της Καλλιρρόης και αντικαταστάθηκαν με αντίγραφα από πολυεθυλαίνιο», πληροφόρησε μεταξύ άλλων η κ. Ιωαννίδου.

Η επίτιμη διευθύντρια αναφέρθηκε στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η δυτική πλευρά του μνημείου, όπως θραύσεις λίθων που οφείλονται στη διόγκωση και οξείδωση των σιδερένιων ενισχύσεων της προηγούμενης αναστήλωσης αλλά και των αρχαίων σιδερένιων συνδέσεων, παραμορφώσεις από σεισμούς, αλλά και από την έκρηξη που ακολούθησε τον βομβαρδισμό του Μοροζίνι το 1687, καθώς και η πολύ κακή κατάσταση διατήρησης της επιφάνειας από την αρχαία πυρκαγιά του 267 μ.Χ., την απολάξευση των μορφών και τη ρύπανση της ατμόσφαιρας.

Η τρέχουσα επέμβαση στη δυτική πλευρά του μνημείου στηρίζεται στη μελέτη την οποία έχουν εκπονήσει οι αρχιτέκτονες Βασιλεία Μανιδάκη και Βασιλική Ελευθερίου -η οποία είναι και η νέα διευθύντρια της ΥΣΜΑ-, καθώς και η πολιτικός μηχανικός Αντιγόνη Βρούβα. Συγκεκριμένα, μέχρι το 2013 προβλέπεται να αποσυναρμολογηθούν συνολικά 80 αρχιτεκτονικά μέλη, που αφορούν στις περιοχές στις οποίες επενέβη ο Ν. Μπαλάνος το 1902, καθώς και στους λίθους του επιστυλίου στα γωνιακά μετακιόνια, οι θραύσεις των οποίων είχαν αντιμετωπισθεί τότε με μεγάλους σιδερένιους συνδέσμους που είχαν τοποθετηθεί στην όψη του μνημείου.

Πηγή: ΑΠΕ

 .

Διαβάστε περισσότερα...

Απλό ηλεκτρο-καρδιογράφημα "προβλέπει" εμφράγματα

   

Ακόμα κι ένα κοινό τεστ που καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα της καρδιάς, το ηλεκτροκαρδιογράφημα, αν ερμηνευθεί σωστά, θα μπορούσε να προβλέψει έγκαιρα ένα μελλοντικό έμφραγμα σε κατά τα άλλα υγιείς ενηλίκους άνω των 70 ετών, σύμφωνα με Αμερικανούς επιστήμονες.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ρέτο Άουερ του τμήματος επιδημιολογίας και βιοστατιστικής του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου (JAMA), σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, μελέτησαν περίπου 2.200 ηλικιωμένους ηλικίας 70 - 79 ετών για μία περίοδο οκτώ ετών.

Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι όσοι άνθρωποι ήδη από το πρώτο ηλεκτροκαρδιογράφημα, που μετρά τη γενική κατάσταση της καρδιάς, εμφάνιζαν μικρές ανωμαλίες, είχαν κατά μέσο όρο 35% μεγαλύτερες πιθανότητες να πάθουν έμφραγμα στο μέλλον, ενώ όσοι εμφάνιζαν πιο σημαντικές ανωμαλίες στο πρώτο τεστ, είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες (51%) για έμφραγμα.

Στην ουσία, η νέα μελέτη υποστηρίζει ότι ο γιατρός είναι δυνατό να αξιοποιεί πιο αποτελεσματικά τις πληροφορίες ενός ηλεκτροκαρδιογραφήματος, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες κινδύνου (υψηλή χοληστερόλη, πίεση, κάπνισμα, βάρος κ.α.), για να προβλέψει καλύτερα ποιός άνθρωπος κινδυνεύει περισσότερο από έμφραγμα.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Μαμά πάπια διασχίζει με τα παιδιά της μια πολυσύχναστη λεωφόρο! [βίντεο]

Ο καθένας γνωρίζει ότι τα παπάκια ακολουθούν την μαμά τους παντού και πάντα!
Ωστόσο ορισμένες φορές η μαμά δεν αντιλαμβάνεται την βαρύτητα των πράξεων της!
Όπως η μαμά πάπια που θα δείτε στο παρακάτω βίντεο, η οποία δεν δίστασε να διασχίσει μία από τις μεγαλύτερες λεωφόρους στην Washington.
Ευτυχώς κάποιοι περαστικοί αντιλήφθηκαν το… απονενοημένο της μαμάς και σταμάτησαν την κίνηση!

Δείτε το βίντεο:

Άντρες της μυστικής υπηρεσίας του προέδρου της Αμερικής βοηθάνε παπάκια να εισχωρήσουν στον
προαύλιο χώρο του λευκού οίκου.


Δείτε το βίντεο:

Διαβάστε περισσότερα...