Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Η απελευθέρωση της Αθήνας (12 Οκτωβρίου 1944 )







 
Συμπληρώνονται σήμερα 66 χρόνια από τις 12 Οκτωβρίου του 1944,την πιο χαρούμενη Πέμπτη μετά από σχεδόν 3,5 χρόνια σκότους,πόνου,κακουχιών,θηριωδιών,ποταμών αίματος αλλά και αγώνων ενός υπόδουλου ελληνικού έθνους για την ελευθερία του.


Σαν σήμερα τα γερμανικά στρατεύματα αποχώρησαν από την πρωτεύουσα της Ελλάδος και μαζί τους αποχώρησε από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως η ναζιστική σημαία που βεβήλωνε από τις 27 Απριλίου του 1941 με την παρουσία της όχι μόνο την Ακρόπολη και τον αττικό ουρανό αλλά και τις ψυχές των υποδούλων Αθηναίων. 
Η αποχώρηση των Γερμανών ξεκίνησε
από τις 6:30 το πρωί ενώ μέχρι τις 8 είχαν απομείνει ελάχιστοι γερμανοί στρατιώτες στην πόλη που αποχώρησαν και αυτοί αφού πρώτα κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη,με σκοπό να παρουσιάσουν τον ''ιπποτικό χαρακτήρα'' τους. 
Ο λαός της Αθήνας,υπό τον χαρμόσυνο ήχο των καμπάνων των εκκλησιών ξεχύθηκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας ξέφρενα την ελευθερία του.Πλήθος κόσμου κρατώντας ελληνικές και συμμαχικές σημαίες καθώς και πλακάτ των αντιστασιακών οργανώσεων (τη μερίδα του λέοντος έλαβε ο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και οι οργανώσεις του ενώ υπήρχαν και πλακάτ οργανώσεων όπως ο ΕΔΕΣ,η ΠΕΑΝ κλπ) έψελνε τον εθνικό ύμνο και το Χριστός Ανέστη ενώ αργότερα ακολούθησαν τραγούδια και χοροί.Το πανηγυρικό κλίμα συνεχίστηκε για μέρες με αποκορύφωμα την έλευση της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου στις 18 του μήνα και την επίσημη ύψωση της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη σε έντονα συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα.Ο κόσμος έπλεε σε πελάγη ευτυχίας καθώς πίστευε πως όλα τα βάσανά του είχαν τελειώσει.Δεν μπορούσε να φανταστεί τα τραγικά αδελφοκτόνα γεγονότα που θα ακολουθούσαν (Δεκεμβριανά και Εμφύλιος).
Αξίζει να σημειωθεί πως παρά το γεγονός ότι η Αθήνα αλλά και αρκετές περιοχές της επαρχίας όπως για παράδειγμα η Πελοπόννησος και το Ηράκλειο ήταν ήδη ελεύθερες,άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας ήταν ακόμη υπό γερμανική Κατοχή:η Λαμία απελευθερώθηκε στς 18 Οκτωβρίου,ο Βόλος μία μέρα αργότερα,η Λάρισα στις 23 του Οκτωβρίου,η Κατερίνη στις 26 του μήνα,η Θεσσαλονίκη στις 30 Οκτωβρίου κλπ.Άξιο αναφοράς είναι και το γεγονός πως τα γερμανικά στρατεύματα των Χανίων παραδόθηκαν τον Μάιο του 1945.
 Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω,οι Γερμανοί πριν την αποχώρησή τους κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη,με σκοπό προφανώς να δείξουν τον ''ιπποτικό χαρακτήρα'' της ''Αρίας'' φυλής.Πράγμα το οποίο πιθανότατα δεν πίστευαν και οι ίδιοι εκτός βέβαια και εάν εθεοτυφλούσαν.Άλλωστε,το αίμα και η μνήμη των νεκρών του Κομμένου,της Βιάννου,της Κανδάνου,του Χορτιάτη,της Παραμυθιάς,του Διστόμου,των Καλαβρύτων,της Καισαριανής,του Χαϊδαρίου,του Αιγάλεω και όλων των υπόλοιπων μαρτυρικών περιοχών της πατρίδας μας,θα στέκουν για πάντα ως αδιάψευστοι μάρτυρες της θηριωδίας του Γ' Ράιχ και των ντόπιων συνεργατών τους.

Η πρώτη μέρα της λευτεριάς είναι ένα μεγάλο ποτάμι. Βλέπεις στους δρόμους και στις πλατείες της Αθήνας μια φουρτουνιασμένη ανθρωποθάλασσα που όλο και μεγαλώνει, όλο και πλαταίνει και γεμίζει την πόλη με τη βουή μιας δύναμης, που θέλει να ξεσπάσει, ν' αλαφρώσει από την οργή που πολύ την έχει βασανίσει, να γίνει παντού κυρίαρχη και να μη βρίσκει πουθενά εμπόδια.

Και δεν είναι ένας μόνο κόσμος αυτή η ανθρωποθάλασσα. Το βλέπεις από μακριά και δε χρειάζεται να ρωτήσεις, να μάθεις, να καταλάβεις. Σημαίες αναρίθμητες, πυκνό δάσος, και κραυγές τυπωμένες σε μεγάλες λουρίδες χαρτί ή πανί σου λένε πως κάτω από τους ενθουσιασμούς πρέπει να προσέξεις και ν' ακούσεις τις πεποιθήσεις και τις διεκδικήσεις που κάνουν τώρα αντίλαλους τους ανθρώπους μέσα στη λευτεριά, που την είχαν μαζί κερδίσει και είναι φανερό πως χωρίστηκαν πάνω στη μοιρασιά της...

(Π. Χάρης, Ημέρες Οργής (Δεκέμβρης 1944), Αθήνα, Εστία, 1992, σ. 11-12)


H ταχεία προέλαση του σοβιετικού στρατού προς τα Bαλκάνια, που απειλούσε να αποκλείσει τις γερμανικές δυνάμεις στον ελλαδικό χώρο, υποχρέωσε τους Γερμανούς ν' απομακρυνθούν το συντομότερο από την Eλλάδα. Η αναχώρησή τους άρχισε από την Πελοπόννησο και τα νησιά, ενώ στις 12 Οκτωβρίου 1944 απελευθερώθηκαν η Aθήνα και ο Πειραιάς, μέσα σ' ένα τεράστιο λαικό παραλήρημα.

Eλληνικές σημαίες και καμπανοκρουσίες πλημμύρισαν την πρωτεύουσα, ενώ πλήθη κόσμου ξεχύθηκαν στους δρόμους και στις πλατείες, πανηγυρίζοντας με ενθουσιασμό. Με ενθουσιασμό έγιναν δεκτά στην πρωτεύουσα τα βρετανικά στρατεύματα ενώ οι εορτασμοί κορυφώθηκαν με την άφιξη του Παπανδρέου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας στις 18 του ίδιου μήνα.

 Πίσω, όμως, από την πανηγυρική και συναινετική ατμόσφαιρα των πρώτων ημερών της Απελευθέρωσης, επικρέμονταν εκείνα τα προβλήματα και οι αντιθέσεις, που σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα ξεσπούσαν για να κορυφωθούν στην εμφύλια τραγωδία.

Η Ελλάδα έβγαινε από την πολεμική περιπέτεια ουσιαστικά κατεστραμμένη. Οι απώλειες του ελληνικού λαού στη διάρκεια της τετράχρονης κατοχής και του αντιστασιακού αγώνα ήταν πάμπολλες: ο αριθμός των νεκρών σε μάχες, των εκτελεσμένων και δολοφονημένων, όσων θανατώθηκαν ως όμηροι στα γερμανικά στρατόπεδα και όσων πέθαναν από την πείνα και τις κακουχίες ανέρχεται σε περίπου 500.000. Τα πάσης φύσεως καμένα κτίρια υπολογίζονται στα 155.000 ενώ οι πυροπαθείς οικογένειες σε 111.000 σε όλη την Ελλάδα.

 Ας σημειωθεί ότι 1.700 ήταν τα ολοκληρωτικά πυρπολημένα ελληνικά χωριά. Οι ζημιές στην οικονομία υπολογίζονται σε 40-80% μείωση της γεωργικής παραγωγής στα διάφορα αγροτικά προϊόντα, μείωση του κτηνοτροφικού κεφαλαίου κατά 50% για τα μεγάλα ζώα και 30% για τα μικρά, ελάττωση των δασών κατά 20%, καταστροφή των μεταλλευτικών εγκαταστάσεων και νέκρωση της σχετικής παραγωγής, ελάττωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 50%, καταστροφή των συγκοινωνιών, δηλαδή του σιδηροδρομικού υλικού και δικτύου και του οδικού δικτύου, αρπαγή του 70% των αυτοκινήτων, καταστροφή λιμανιών και της διώρυγος της Κορίνθου, απώλεια κατά 73% της εμπορικής και επιβατηγού ναυτιλίας της χώρας.

Για την Ελλάδα, η μετάβαση από τον πόλεμο στην ειρήνη επανέφερε το αίτημα για ικανοποίηση των εθνικών αξιώσεων της χώρας όσον αφορά στην ενσωμάτωση των εδαφών της Βορείου Ηπείρου, της Κύπρου και των Δωδεκανήσων. Ο ρόλος της χώρας στο συμμαχικό αγώνα και οι αρχές που περιλήφθηκαν σε διεθνείς διακηρύξεις, όπως ο Χάρτης του Ατλαντικού (Αύγουστος 1941) και ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών (Ιούνιος 1945), δημιουργούσαν αισιοδοξία για την ικανοποίηση του ελληνικού αιτήματος. ’λλωστε, στη διάρκεια του πολέμου, δεν είχαν λείψει οι διαπραγματεύσεις και οι συζητήσεις για τα ζητήματα αυτά τόσο ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους Βρετανούς, όσο και μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων.

Από τις ελληνικές προσδοκίες εκπληρώθηκε μόνο αυτή που αφορούσε στην ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, που πραγματοποιήθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων το Φεβρουάριο του 1947. Οι αξιώσεις για τα εδάφη της Κύπρου και της Βορείου Ηπείρου προσέκρουσαν στην προτεραιότητα των Μεγάλων Δυνάμεων για διατήρηση ισορροπίας δυνάμεων και αποφυγή νέων αναταραχών στην ευρύτερη περιοχή, έναντι της εφαρμογής των εξαγγελμένων αρχών.

Οι, κατά την εκτίμησή τους, επιπτώσεις που θα είχε η ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου και της Κύπρου στην Ελλάδα ως προς την ισορροπία του χώρου αλλά και η υποτονικότητα της ίδιας της Ελλάδας, λόγω της ταραγμένης κατάστασης στο εσωτερικό της, την εποχή των διαπραγματεύσεων, οδήγησαν στον αποκλεισμό των περιοχών αυτών από την ελληνική εθνική επικράτεια. Με την προσάρτηση των Δωδεκανήσων, η Ελλάδα απέκτησε τα οριστικά της σύνορα.
  

ΠΗΓΗ : http://istorika-ethnika.pblogs.gr , http://www.veteranos.gr,

http://www.fhw.gr/chronos/14/gr/1940_1945/liberation 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου